วันนี้ไม่รู้เป็นอะไร อยากเขียนไดอารี่มากมาย=w=""


    *บทความที่พิมพ์มาเป็นเพียงบทความเพื่อความบันเทิง อิงถึงบุคคลจริงทั้งเรื่อง
    *ไม่ได้เสียดสีใครทั้งสิ้น นำมาให้อ่านเล่นแก้เบื่อกันครับ OxO



    05.00นาฬิกา

                 ฉันตื่นขึ้นมาจากเตียงด้วยความง่วงสุด พี่สาวฉันมาปลุก แปลกใจมาก ทั้งๆที่
 พี่สาวฉันออกจะเป็นคนเฉื่อยแฉะ ซึ่งปกติแล้ว ฉันจะเป็นฝ่ายไปปลุกเองแท้ๆ แต่ก็ดี วันนี้
 ให้คนอื่นมาปลุกฉันบ้าง ฉันจะได้เป็นคนตื่นหลังๆ จะได้นอนมากกว่าคนที่มาปลุกฉัน ฉัน
 ตื่นมาในอาการงัวเงีย อดนอน นอนไม่พอ เมื่อคืนฉันนั่งทำงานอยู่ ถึงแม้จะเป็นงานที่ แม่
 ฉันไม่ค่อยสนับสนุน เนื่องจากดูแล้ว มันเป็นงานที่ออกจะไม่แน่นอน ฉันอยากทำค่ายเพลง
 เป็นของตัวเอง แม่ฉันที่ไม่ได้เข้าดูวงการดนตรีเท่าฉัน จึงมักจะคิดว่า การทำค่ายเพลง
 ต้องเริ่มจากการมีทุนเป็นหลักแสน ซึ่งจริงๆแล้ว ค่ายเล็กๆในวงการเดี๋ยวนี้เริ่มต้น ไม่เกิน
 หลักหมื่นก็มี คุณภาพของเพลงก็ไม่ต่างกันมาก เนื่องจากการนำเทคโนโลยีเข้ามาช่วย
 แต่ถึงฉันพูดกับแม่ไปยังไง แม่ฉันก็ยังไม่เชื่อใจฉัน แม่ฉันก็มักจะหาว่า ปิดเทอมทั้งทีน่าจะ
 ไปฝึกงานที่ทำงานของเพื่อนพ่อบ้าง เวลาแม่พูดแบบนี้ ฉันก็มักจะเงียบตลอด เพราะฉัน
 ก็ไม่รู้จะพูดอะไรดีเหมือนกัน แต่ถ้าฉันทำอัลบั้มออกมาแล้วขายดี แม่ฉันก็มักจะมาชมฉันตลอด
 ที่ฉันทำไปนั้น แม่ฉันไม่เคยคิดเลยว่า ฉันทำไปเพื่อครอบครัวฉัน จริงๆฉันก็อยากเรียนแบบ
 กินตังค์พ่อแม่ต่อไปแบบที่เด็กทั่วไปเค้านิยมทำกันแหละ แต่เดี๋ยวแม่ฉันก็บ่นอีก ฉันเลยคิดว่า
 ถ้าฉันยอมเหนื่อย อย่างน้อย แม่ฉันจะได้ไม่ต้องบ่นบ่อยๆ คนในครอบครัวก็จะได้สบายหูไปด้วย

                วันนี้ฉันจำเป็นต้องตื่นเช้า ไปธุระข้างนอก ซึ่งจริงๆก็ไม่อยากไป แต่กลัวพ่อฉันจะ
 งอแง ฉันเลยตื่นแต่เช้า อาบน้ำ แปรงฟัน แต่งตัว กำลังจะเสร็จ แต่พ่อฉันที่รับปากว่าจะไปส่ง
 ฉันกลับไปซะก่อน แต่ฉันก็ชินแล้ว พ่อฉันก็เป็นแบบนี้แหละ คนใหญ่คนโต เอาแต่ใจได้ตลอด
 ฉันเลยรอให้แม่ไปส่งฉันพร้อมไปส่งพี่สาวไปฝึกงาน ฉันเลยกะจะถามแม่ ว่ารถทัวสงขลา-กรุงเทพ
 ที่สงขลามันอยู่ตรงใหน แม่ฉันเลยถามฉันว่า ฉันมีตังค์แล้วหรือ
               การไปกรุงเทพนี่ก็เป็นอีก 1 ประเด็นที่ฉันเซ็งมากเลย เหตุผลที่ฉันอยากไปนั้น ก็มีอยู่
 3 อย่าง 1.ฉันอยากจากบ้านไปอยู่ที่อื่นบ้างซักพัก 2.ฉันจะไปงานการ์ตูนบ้าง 3.ฉันอยากเจอพี่
 ชายฉัน พี่ชายฉันเป็นคนที่ฉันรักมากที่สุดในครอบครัว แต่พี่ชายฉันก็มักจะโดน พ่อ-แม่-พี่สาวฉัน
 รุมนินทาลับหลังอยู่เสมอ โดยพี่สาวฉันเป็นคนเปิดประเด็นก่อนประจำ แล้วแม่ฉันจะคอยบ่น
 พ่อฉันจะช่วยทับเข้าไป และพี่สาวฉันจะมาทับปิดท้ายตลอด 3 คนนี้ มักจะไม่เห็นด้วยกับพี่ชายผม
 ตลอดเวลา แต่ฉันมักจะคิดสวนกับพวกเขา ฉันคิดว่า พี่ชายฉันโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีมากแล้ว เหล้า
 ก็ไม่ดื่ม บุหรี่ก็ไม่สูบ ไม่มั่วหญิง มีงานทำ แถมยังได้งานตามที่ตัวเองฝัน ฉันจึงมักจะเคารพพี่ชาย
 มาตลอด ฉันคิดว่า เค้าโตแล้ว เราก็น่าจะเคารพการตัดสินใจของเค้า อย่างที่เขาเคารพการตัดสิน
 ใจของคนอื่น ส่วนเหตุผลที่ฉันอยากจากบ้าน ก็เพราะสมาชิคบ้านฉันมักจะเรื่องมาก แม้จะไม่ถึงกับ
 ครอบครัวแตก ฉันไม่ได้ซีเรียสมากมาย แต่ลองดูกัน พ่อฉัน ขี้บ่น ขี้น้อยใจ เอาแต่ใจ แม่ฉัน ชอบ
 ทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ มักจะฟังความคิดเห็นคนอื่น แต่ไม่ฟังความคิดเห็นฉัน และฉันเดา
 ได้ว่า พอเปิดเทอมประชุมผู้ปกครอง แม่ฉันไปเจออาจารย์ที่ปรึกษา ซึ่งเค้าไม่พอใจผม ด้วยเหตุผล
 แบบเด็กๆ แม่ฉันก็เชื่อเค้าหมด แล้วก็มาเทศนาฉัน แต่ฉันก็ไม่ฟังและ ฟังมาบ่อย ไม่เห็นทำให้ชีวิต
 ฉันจะดีขึ้นเลย

             หลังจากแม่ฉันถามว่าฉันมีเงินไปกรุงเทพแล้วหรอ ฉันเก็บได้ 2000 แม่ฉันถามว่าอยู่ที่ใหน
 ฉันเลยบอกไปว่าธนาคาร เพราะฉันคิดว่า ถ้าบอกว่าอยู่บ้าน แม่ฉันก็ให้ฉันฝากไว้ที่พ่อฉัน และฉัน
 ก็จะใช้เงินได้ไม่สะดว แม่ฉันเลยบอกว่า แม่ฉันเปิดบัญชีดู มีอยู่แค่ 700 อืม... ฉันไม่แค่นใจที่โดน
 จับโกหกติดเพราะไม่เดือดร้อนใครอยู่แล้ว แต่ฉันแค้นใจที่โดนดูสิ่งที่เป็นส่วนตัวอีกแล้ว แม่กับ
 พี่สาวฉันมีนิสัยเหมือนกัน คิดว่าฉันเป็นรายการเรียลรีตี้เสมอมา พี่สาวฉันมักจะชอบดูมือถือฉัน ว่า
 ฉันโทรหาใครบ้าง ฉันส่งข้อความจากใคร ได้จากใคร ฉันคิดว่าที่พี่สาวยุ่งเรื่องแบบนี้ของฉัน เป็น
 เพราะพี่สาวฉัน ไม่มีเรื่องแบบนี้ของตัวเองมากกว่า พี่สาวฉันมักจะว่าพี่ชายฉันไม่ดูแลตัวเอง แต่
 จริงๆแล้ว พี่สาวฉันนั่นแหละ ที่ไม่ดูแลตัวเองเลย กินกับนอนตลอด ก็เพราะพี่สาวฉันอีกนั่นแหละ
 ที่ทำให้ฉันคิดว่า ต่อให้เราเรียนเก่งขนาดใหน ก็โง่ได้ เพราะพี่สาวฉันมักจะทำอะไรไม่ถูกเมื่อเจอปัญ
 หา ส่วนแม่ฉัน ก็มักจะยุ่งเรื่องกระเป๋าฉัน กระเป๋าตังค์ลามไปถึงกระเป๋าเรียน ฉันก็กำลังสงสัยว่า
 ฉันเป็นออฟ ปองศัก หรือว่า ตุ้ยAF3 ที่ได้เล่นรายการเรียลรีตี้แบบนี้ กลับมาเรื่องเงินเนี่ย ฉันไม่
 อยากจะพูดละ แต่ถ้าฉันขึ้นกรุงเทพ ฉันจะเลี้ยงมื้อเย็นพี่ชายฉันมื้อนึงเลย จะได้รู้ว่าฉันมีเงินมากรุง
 เทพหรือป่าว (ขนาดฉันไม่รบกวนค่าเดินทาง+ค่าเที่ยว+ค่าข้าวก็ยังโดนบ่นเลย= w =)

           แล้วแม่ฉันก็ไปส่งฉันที่ทำธุระ ฉันก็บ่นในใจมาตลอด แล้วฉันก็เดินไปที่ทำธุระ..... ไม่มีใครอยู่
 นี่ฉันอุตส่าตื่นเช้ามานะ หมดอารมณ์เลย แต่ก็ยังไม่โชคร้ายไปตลอด ฉันเดินไปกินข้าวเช้าที่ร้านหนึ่ง
 ปกติก็ชอบร้านนี้ เป็นร้านที่เรียบง่ายดี มีของขายหลายๆอย่าง แต่ที่คิดว่าดีในวันนี้คือ เห็นลูกสาวเค้า
 อายุประมณ ม.ต้น น่ารักดี ก็ทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาหน่อย แล้วก็ซื้อมื้อเที่ยงกลับมาที่บ้าน

         ระหว่างทางก็มีฝนตกไม่หยุด ตกตั้งแต่เช้า ฉันขึ้นรถสองแถว คนน้อย เลยต้องรอซักพัก แต่ฉันก็
 คิดว่ามันดีแล้ว คนมากไปมันก็วุ่นวายเปล่าๆ

        ฉันกลับมาถึงบ้าน กะจะนอนต่อ แต่ใหนๆก็ใหนๆ ทำเพลงดีกว่า จะได้ปั้นวัวปั้นควายได้เร็วๆ
 ไม่งั้นได้มัวแต่คิดเรื่องที่บ่นๆมาอีก ฉันคิดถึงเพื่อนในเน็ตเลยเอามาให้อ่านกัน จะได้แบ่งปันเรื่องราว
 กันบ้าง.......

                                                                                       หน่อไม้
                                                                                    29/3/2008